۵۸. ادعای سید علی محمد شیرازی ۲

۲-recovered2

علی محمّد در آغاز امر، به تصریح نوشت که امام دوازدهم شیعیان، او را مأمور داشته تا جهانیان را ارشاد کند و خویشتن را «ذِکْر» نامید. می نویسد: «همانا خدا مقدّر کرده که این کتاب از نزد محمّد پسر حسن پسر علی پسر محمّد پسر علی پسر موسی پسر جعفر پسر محمّد پسر علی پسر حسین پسر علی پسر ابی طالب بر بنده‌اش برون آید تا از سوی ذکر (سیّد علی محمّد) حجّت بالغه خدا بر جهانیان باشد.» (احسن القصص، ص۱) جایگاه دیگری که برای خود ترسیم نمود «باب» بود به گونه ای که خود را درب ورود به ساحت امام عصر عجل الله تعالی فرجه می دانست. (ر.ک: الکواکب الدرّیّه فی مآثرالبهائیّه، ج۱، ص۴۳)

مدّتی از دعوت وی سپری شد و گروهی به او گرویدند، در این هنگام ادّعای خود را تغییر داد و از «مهدویّت» سخن به میان آورد و گفت: «منم آن کسی که هزار سال می‌باشد که منتظر آن می‌باشید» (نقطه الکاف، ص۱۳۵( و سپس به ادّعای «نبوّت و رسالت» برخاست و به گمان خود، احکام اسلام را باآوردن کتاب بیان نسخ کرد. (بیان عربی، ص۳)

بدین ترتیب سید علی محمد شیرازی مدعی مقاماتی مانند: ذکر، بابیت، مهدویت، نبوت و رسالت بوده است با این همه باب بر ادعاهای قبلیش بسنده نکرد واز پیامبری نیز گذشته و در برخی عباراتش ادعای ربوبیت و خدائی نمود چنانکه در لوحی بنام هیکل الدین گفته است: «شهد الله أنه لا إله إلا هو الملک ذوالملاکین وأن علی قبل نبیل ذات الله وکینونیته»

پوستر با کیفیت بالاتر

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *